Mystieke afgrond

Dit is een leesfragment van een essay dat ik schreef naar aanleiding van Benjamin Rous' boek Opera. Het hele stuk staat in Tirade 482, een jubileumnummer ter ere van het 75-jarig bestaan van Uitgeverij Van Oorschot.

[...]

Hoe kun je de opname dan wel een rechtmatige plek gunnen in de klassieke muziekcultuur? Het antwoord komt tot me in een Parijs stadspaleis.

In de hoogte, ver boven me, een galerij die de hele zaal omsluit, daarachter, op het plafond, een gestuukt en geschilderd tafereel. Mythologisch.

Ik lig op een poef in de salon de musique. Net was ik nog boven, in die galerij. Niet meer dan een eeuw geleden stonden de musici daar, om de salon heen, dicht op elkaar te spelen. Zo konden de deftige gasten beneden van de muziek genieten zonder tegen de sjofele muzikanten aan te hoeven kijken.

Dat zal hier tegenwoordig wel anders gaan. Al zou je hier een perfect concert kunnen geven met muziek van Bach, bedenk ik me. Want ook hij zat verstopt in de een piepklein galerijtje, achter in de kerk aan het orgel, met een handvol jongens van de Thomasschule.

Ik doe mijn oortjes in, beeld me in dat de cantate uit de galerij komt.

[...]